Viðskiptalífið í krónuhagkerfinu: Lokað íslenskt valdakerfi sem þarf að opna
Stjórnmál verða óheiðarlegust þegar þau hætta að snúast um staðreyndir og fara að snúast um að halda við einhverjum völdum. Það sést skýrt í umræðunni um þjóðaratkvæðagreiðsluna í ágúst. Þar er almenningi sagt að samningsmarkmið liggi ekki fyrir, að ekkert sé til að semja um, að kostnaður krónunnar sé óljós og að leyndarhyggja ráði för. Allt er þetta rangt, eða í besta falli vísvitandi villandi. Kjarni málsins er einfaldur: þjóðin á að fá að vita hvaða valkostur stendur til boða. Hún á að fá samning á borðið, meta kosti hans og galla, og taka svo sjálf ákvörðun. Andstaðan við það snýst ekki um lýðræðislega varfærni heldur ótta við að lokað íslenskt valdakerfi verði opnað. Krónuhagkerfið, fákeppnin, húsnæðisbraskið og samkrull fjármagns og stjórnmála hafa búið til samfélag þar sem fáir njóta en almenningur borgar reikninginn. Evrópuumræðan snýst því um meira en Evrópusambandið. Hún snýst um hvort við viljum fleiri möguleika eða áfram lokað kerfi.